![](https://primary.jwwb.nl/public/u/c/u/temp-vdqjtbpikqxxyljyocjl/afbeelding1-high-5sb2jk.jpg?enable-io=true&enable=upscale&crop=908%2C524%2Cx0%2Cy0%2Csafe&width=478&height=276)
Update 12 juni 2024
Ik weet niet of je er bekend mee bent, met het fenomeen tweelingzielen? Tijdens mijn opleiding energetische natuurgeneeskunde kwam het als eerste voorbij. Kort uitgelegd is een tweelingziel een ziel waar je al vele levens mee verbonden bent en die dezelfde energiefrequentie deelt. Je komt als het ware voort uit één ziel. Daarom heet het tweelingziel. Voor mij hoort dit fenomeen thuis in de energetische magische wereld, de wereld van de ziel en de universele wetten.
Toen ik er verhalen over hoorde kon ik er weinig mee. Zoals ik het kon ervaren was het een verliefdheid en het niet maken van een keuze voor wel of geen relatie. Een soort van spirituele bouquetreeks. Mijn overtuiging was, dat als je met je beide voeten op de grond staat, je dat niet overkomt. Inmiddels weet ik wel beter.
Het fenomeen tweelingziel bevindt zich voor mij in de energetische magische wereld. Waarom ontmoet je je tweelingziel? Een ontmoeting met je tweelingziel heeft als bedoeling om binnen in jezelf je eigen heelheid te ontdekken en opnieuw verbinding te leggen met jezelf. Je herkent als het ware ‘je andere helft’ in de ander door het ervaren van resonantie en symbiose en tegelijkertijd spiegelt en confronteert je tweelingziel jou met delen die je in jezelf mist en bij de ander aanwezig zijn. Naast de herkenning van dezelfde golflengte trigger je dus elkaar in de delen van jezelf die geheeld mogen worden. Helaas kun je elkaar daar niet echt in ondersteunen. Je bent als het ware elkaars aanvullende deel als ook elkaars tegenpool.
Ik heb mensen wel eens horen vertellen over het ontmoeten van hun tweelingziel. Wat me daarin vooral opviel was hoe overweldigend mooi en pijnlijk de verhalen tegelijkertijd waren. Zover als ik het kon volgen haalde ik er een verhaal uit van een ontmoeting met verliefdheid als gevolg waaraan geen gehoor kon worden gegeven. Die verhalen leken oneindig door te kunnen gaan, zonder duidelijk einde. Ik reageerde dan allergisch ‘maak nou een keuze en leg je daarbij neer’, en hoopte dat het mij nooit zou overkomen.
Een aantal jaren geleden las ik een boek met mooie verhalen over onvoorwaardelijke liefde. De verhalen vertelden over liefde losgekoppeld van gender, lust en seks voor de seks. Verhalen die verder gingen dan de wijze waarop wij in onze maatschappij liefde hebben vastgelegd in allerlei geschreven en ongeschreven regels over relaties. In deze verhalen ging het over echt met elkaar verbinden en dat gaf me ergens een herkenbaar gevoel van rust en vrede. Het ervaren van eenheid in jezelf en in het geheel, tegelijkertijd. Helaas weet ik de titel en de auteur van het boek niet meer.
Tijdens een sprookjesachtige markt rondom kasteel Limbricht een aantal jaren geleden, ontmoette ik iemand die met kruiden werkte. In dit contact merkte ik een allesomvattend gevoel van eenheid, dat zich in mij nestelde als rust en vredigheid aan de ene kant en onuitputtelijke energie anderzijds. Het is een gevoel van deel uitmaken van iets groters waarin je als nietig onderdeel een plek hebt. Dat je verbonden bent.
En toen kwam ik iemand tegen die mij een gevoel van herkenning gaf dat ik nog niet eerder had ervaren. Ik was op zoek naar een stuk bewustwording en zocht mensen op die mij inspireerden. Ik stond voor mijn gevoel stil in mijn ontwikkeling en draaide kringetjes om dezelfde thema’s. Mijn vurige wens was om uit die cirkel van herhaling te stappen. Toen kwam ik hem op die weg tegen. Iemand waarmee ik een kennismakingsgesprek had gepland ter inspiratie.
Na die ontmoeting kon ik niet meer terug. Ergens ‘wist’ ik dat de ontmoeting ‘de bedoeling’ was. Het voelde alsof iemand een schatkist had geopend waar ik even en blik in mocht werpen en die vervolgens weer dichtging. Ik moest er iets mee. Na de kennismaking stapte ik in een coachingstraject! Ik zag een kans om mijn cirkel te doorbreken en wilde dat vreemde gevoel van ‘thuiskomen’ dat me energie en hoop gaf niet missen en blijkbaar verder onderzoeken. Ik kon het namelijk niet verklaren. Ik was in de verbinding met hem in staat mijn spinnenweb aan overtuigingen en conditioneringen aan de oppervlakte te laten komen. Mijn hoofd en hart leken het te begrijpen. In de verbinding kon ik een gevoel van eenheid ervaren dat ik al eerder had gevoeld, maar nooit lang duurde. Bij hem voelde ik een gouden lijntje van verbinding dat me een gevoel van onvoorwaardelijke liefde deed ervaren en het deel uitmaken van een groter geheel. Toch was er op de achtergrond tegelijkertijd een krachtig gevoel van afgescheiden te zijn aanwezig. Vooral als ik niet in contact met hem was. Toen stopte de verbinding, het contact werd verbroken. De fysieke verbinding was weg en dat maakte, dat ik trauma’s van hechtingsproblematiek opnieuw ervoer. Letterlijk in mijn lijf. Waar mijn hoofd en hart het al lang begrepen meldde mijn lijf zich met emoties die als een tsunami over me heen gingen. Ik had tijd nodig om ze echt te durven voelen en aanwezig te laten zijn.
Pieken van berusten om het verbreken van het contact wisselden zich af met dalen van onmacht en frustratie het contact niet te kunnen herstellen. Het gevoel dat ik in mijn lijf ging maar niet weg. Ik noemde het een 'hels verlangen' dat ik kon voelen als een wond rondom mijn hart. Tijdens de perioden van berusting kon ik me vredig voelen met de aanwezigheid van de energetische verbinding. De energetische verbinding bleef in stand en kon me dat gevoel van eenheid geven. Dat werd versterkt door energetisch werk en door me op hem af te stemmen.
De op- en neergaande beweging van berusten en weerstand maakt me onrustig en ik wilde het gevoel van verlangen ook niet meer voelen in mijn lijf. Het gaf me een gevoel van uitzichtloosheid. Waar was ik nu eigenlijk naar op zoek en kon ik het wel buiten mijzelf vinden? Ik wilde met beide voeten op de grond alles vergeten en weer doorgaan met mijn leven. Onafhankelijk zijn en vrij om te bewegen zonder op zoek te blijven gaan naar goedkeuring voor liefde en aandacht.
![](https://primary.jwwb.nl/public/u/c/u/temp-vdqjtbpikqxxyljyocjl/de-tweelingzielontmoeting2-high.jpg?enable-io=true&enable=upscale&crop=506%2C674%2Cx0%2Cy0%2Csafe&width=255&height=340)
Met regelmaat duwde ik het fenomeen tweelingziel dan ook aan de kant. En elke keer als ik dat deed kwam ergens het woord tweelingziel voorbij. Alsof ik een seintje kreeg dat de ontmoeting een bedoeling had die nog uitgewerkt moest worden en ik dat niet hoefde te ontkennen. Allergisch irritant bijna. Ik vond namelijk dat het mij terugtrok en vasthield in een drama waar ik helemaal niks aan kon doen omdat het je overkomt. Ik werd boos op alle spirituele onzin die dramatisch romantisch verheerlijkt. ‘Je ontmoet je tweelingziel en mag dankbaar zijn dat je iets gespiegeld wordt dat je nog te leren hebt.’ Er is niks romantisch aan het ontmoeten van je tweelingziel als je beiden nog het een en ander te helen hebt. Er is geen sprake van verliefdheid. Het is even mogen ervaren hoe heelheid werkt om er vervolgens zelf mee aan de slag te gaan het in jezelf te vinden. Het ontmoeten van je tweelingziel is voor mij het leren likken van je wonden en het omgaan met je aardse leven, wetende dat je verbonden bent met iets veel groters. Dat is een proces van bewustwording, een spiritueel proces. Je focussen op het aardse versterkt alleen maar de dans van aantrekken en afstoten waarin wij mensen pijn lijden omdat we ons afgescheiden voelen. Afgescheiden van onszelf verborgen in relaties van afwijzing en goedkeuring. Onuitgesproken regels om elkaar liefde te moeten geven voor heelheid.
Was wat nou de bedoeling van mijn ontmoeting van mijn tweelingziel? Als dat tenminste zo is geweest, want ik stel toch nog met regelmaat mijn eigen geloof in tweelingzielen op de proef. Ik had een vurige wens ergens doorheen te breken, iets waar ik niet aan kon komen. Een onzichtbaar iets waarvan ik wist dat het er was, maar wat ik niet kon vastpakken. De ontmoeting met mijn tweelingziel in mijn coachingstraject spiegelde mij het oud zeer van vroeger, hechtingsproblematiek. Oud zeer dat ik durfde te uiten in het traject vanwege de ervaren verbinding. Toen werd de verbinding verbroken. Ik had de behoefte om vast te houden vanuit verlatingsangst aan hem en hij had de behoefte om uit verbinding te gaan. Dat was de reden van het verbreken van het contact. Ik herbeleefde trauma dat te maken had met verlatingsangst. Ik kon het voelen in mijn lijf en mijn ervaren emoties. Dat was de bedoeling, om mijn lijf te laten spreken en me de kans te geven verder te komen in mijn ontwikkeling, in mijn bewustwordingsproces. Door ‘op te ruimen’.
Tegelijkertijd heb ik daardoor ervaren hoe eenheid en heelheid kan voelen. Het ontmoeten van je tweelingziel is een onvergetelijke en allesoverheersende beleving die met niks te vergelijken is. Het is je terug herinneren van de eenheid en verbondenheid met het universum. De flower of life. Dat is waar je naar terugverlangt. De crux van je tweelingzielontmoeting is om het niet bij de ander te gaan zoeken als iets buiten jezelf dat jou moet opvullen, maar om die tocht naar binnen te maken. Naar de eenheid in jezelf. Naar de verbondenheid met alles en iedereen om je heen.
#lodewijkdekker @lodewijkdekker info@lodewijkdekker
Reactie plaatsen
Reacties